How to Improve Your Low Register
By Denise Tryon
Very few horn players are naturally gifted in the low register of the instrument, but this doesn’t mean you can’t become a great low horn player!! The question I get asked most often is “how can I improve my low register?”. My first answer is always “try practicing more in the low register”! I am perplexed when people tell me they average 15 - 20 minutes a day practicing in the low register, and then wonder why it isn’t as developed as their upper register. I find most people just don’t practice down there enough - for whatever reason - they’re focused on their upper register, they’re worried it will harm their upper register, they don’t sound as good in the low register so they avoid it (just to name a few). My ideal practice session is completely balanced in all fundamental techniques (high/low, loud/soft, slurred/articulated, etc).
The next best way (besides just increasing your time practicing in the low register) to improve is to do some good blasting down there. Yes, blasting!! Sound a bit ugly in the beginning, it’s ok. It helps your air, face and jaw figure out what they need to do. I still do this every day (some days are better than others)! There are 2 exercises I routinely play. One is from the Farkas book, The Art of French Horn Playing on pages 60 - 61. He calls it his “low horn” exercise. I would rename it the “break range” exercise! If you are able to do this all the way through, quite loud - f or ff - both slurred and articulated, the low range will feel much better! The second is from my own daily routine, and it looks like this (half note = 50 - 60):
I start in this key and go down chromatically. I play this as low as I can play, and don’t sacrifice loudness for breath. If you need a breath in the middle of a slur, stop, take a breath, restart on the same note and go on. Play the slurs as smooth as possible.
Good & Low
by Audrey Good
I am Audrey Good, second horn of the Toronto Symphony Orchestra, and fourth horn in the Four Hornsmen of the Apocalypse horn quartet.
Twenty years ago, I was a frustrated piano student who wanted something more…something glorious and shiny that leaks spit onto your favourite pants.
My earliest experience with a live horn was the Champaign-Urbana Symphony Orchestra’s production of Peter and the Wolf. When the hornists stood up at the end and revealed the full glory of their instruments, I fell in love.
How could something so lovely play such an evil character? So dark and haunting…and low.
Despite my newfound conviction that the horn was the key to unlocking my destiny, it took a bit of time to convince my parents that I was serious. A bit of time…and a rubber hose.
I acknowledge now that it’s cruel to families to teach children that by buzzing on a rubber dishwashing hose, they can achieve a somewhat horn-like stretch of the harmonic series. But armed with this demonstration fresh in my mind, I gained access to our own home’s rubber hose and proceeded to wage psychological warfare on my immediate family.
It’s a passing fling, they said? I wouldn’t continue to practice piano if I played the horn, they said?
My zealous dedication to wrapping the beloved hose around my upper body like a moldy sousaphone proved otherwise. Sometimes I marched around the house with it, and other times I sat with the poise of a queen, but I gargled through the available intervals daily.
I think the general consensus in our household became “Nothing could sound worse than this.” (They had never heard a beginner hornist.) On my 10th birthday, I met my first horn—a yellow brass, single f Yamaha. It was the most beautiful thing in the world.
Three of my Top Berlin Philharmonic Low Horn Memories (so far!)
by Sarah Willis
My audition
In the third round I was asked to play the Shostakovich 5 low excerpt again "this time louder, please". Thank goodness I had practised it louder and still had a bit of forte in reserve!
The first Beethoven 9 with Simon Rattle
My first concert after getting tenure was Beethoven 9 - a no pressure, small concert.... live TV in the Philharmonie! All rather terrifying and funnily enough, I felt more under pressure to play well so as to show my new orchestra they hadn't made a mistake by giving me tenure than I had during the trial! A scary concert. But it went well, and I remember being so grateful at the end of the 3rd movement that Beethoven had written us low horns such a wonderful solo.
Taking over 2nd F Wagner tuba
When Norbert Hauptmann retired, I took over the job of 2nd F tuba. I hadn’t played much Wagner tuba before - one always hears what beasts they are to play...- but from the very first notes on the Berlin Phil Wagner tuba (it had been played in by the late, great Manfred Klier) I absolutely adored it. I love being the bass of a chord and am always happy when I see Bruckner on the schedule. I usually have to do some breathing exercises before... those ends of the 2nd movements need a lot of air!! (And good nerves... unfortunately I never know in advance whether it's going to be a good nerve day or a bad one...but that's life as a horn player, isn't it? :-)
Interview of the month: Charles Putnam
Kristina Mascher-Turner: Can you tell us about your early training - when did you first become fascinated with low playing?
Charles Putnam: My early training was similar to most young horn players in the states - high school band and community youth orchestra; I was lucky enough to have great teachers and conductors. I also participated in summer music festivals (Eastern Music Festival was a highlight). My low range growing up was not very strong. Like most young players, I concentrated on playing high horn. I participated in a local horn club in Gainesville, Florida that introduced me to high and low horn playing. Everyone seemed to either want to play the first part or the fourth part. At university, we were always involved in large horn ensembles or quartets. Playing second horn on duets is very important for students in order to learn how to match articulation and intonation with the first player. When I started playing professionally, I played only high horn. It wasn’t until I went to Italy and Germany that I was exposed to playing low horn in an orchestra. I always enjoyed being part of a team, of a horn section that enjoyed playing together. I was involved with other European horn quartets early on so I had plenty of experience playing low horn in horn quartets before joining the AHQ.
KMT: In your daily life as an orchestral player, your position is that of “Wechselhorn” - playing both high and low. How do you keep up your high and low chops at the same time?
CP: All professional horn players, no matter their position, will be required at some point to play high and low. The problem with the “Wechselhorn” position (2nd and 3rd horn) is that there may be times where you have to play third horn on some Strauss or Wagner opera and then the next night, have to play the same piece on second horn. When playing 3rd horn, you need to have a strong high range to support the solo horn player in some passages and play with brilliance in your sound. When playing second horn, you need to be able to support the 4th horn player with solid low notes and a good core sound and volume. It is a tricky balance, and I feel that sometimes one of those two aspects will be compromised. Either you will have a stable and strong high range with an adequate low range or a strong and stable low range with an adequate high range.
I am always looking at my playing schedule in the orchestra to see what pieces are coming up and adjusting my warm-ups to either strengthen my upper range or strengthen my lower range.
KMT: Tell us about the early days with the American Horn Quartet. How were you asked to join, what were some of your earliest projects, when did you realize you were part of something big?
Life on Second Horn
by Yasushi Katsumata
私の子供の頃の将来の夢はプロ野球選手になることだった。当時、日本の偉大なバッターの王貞 治氏が、メジャーリーグのハンク・アーロン氏が持つホームラン世界記録を塗り替えるという偉業 を達成していて、日本中に大フィーバーが巻き起こっていた頃である。5歳の時の私の日記には「僕 は将来、王貞治選手になる！」と書いてある。小学校に入る前から父親と野球の練習を始め、7歳 頃から地元のクラブチームに所属し、小学校での休み時間も含めてひたすら日々の生活の中心は 野球一色だった。来る日も来る日も野球の練習に明け暮れ、それなりに力をつけてきた頃にはチー ムの中でも中心的役割を担うようになっていた。
ある大会での決勝戦、私は序盤にスリーランホームランを放ちながらも途中で逆転され、相手に3 点差をつけられて最終回2アウト満塁で回ってきた打席においても走者一掃のヒットを打って同点 とし、結果的に自分がサヨナラのホームを踏んで逆転優勝となったのである。7対6で勝利したそ の7点のうちの6点を自分のバットで稼いだのだ。その試合の模様は新聞に載り、記事は今でも保 管してある。この時がまさに自分が野球選手として最も輝いていた瞬間であったと思う。それは まるで自分らしくないと言えるほどの活躍ぶりであった。なぜなら、元来自分はそのように脚光 を浴びるタイプではないからである。たくさんの人に褒めていただきながらも、もちろん嬉しさ はあるのだが何となく落ち着かないような気持ちでいた事を覚えている。
守備においては全てのポジションを経験したが、最終的にキャッチャーとしての適性を評価され、 自分でも好んでその位置に定着した。主役として試合を牽引していくピッチャーの調子や心理状態 を推し量り、最適と思われる球種を提案し、それをもって三振に取った時などはとても痛快であっ た。このポジションを通してサポートする喜びを大いに学んだ。
Alexander and Sergey Akimov – A Quarter Century in Seoul
(compiled and edited by Mike Harcrow)
Alexander: I grew up in a musical home in Belarus where, most evenings, the sounds of balalaika and bayan accompanied the singing of Russian folk songs. While I began horn very late, at age 17, I graduated from Gomel College (a music vocational high school), and I earned degrees from both the Minsk and St. Petersburg Conservatories. Among my teachers was Vitali Bujanovski. The video here is a recording I made for soviet television of Caccini’s Ave Maria, and you can hear that it is in the soviet style you might associate with Prof. Bujanovski.
In 1986 after the nuclear power plant disaster at Chernobyl, I determined somehow to leave Belrus to protect my family. I had been working as solo horn of the Minsk Bolshoi Opera Theatre, but I eventually accepted a position in Moscow with the Russian Symphony Orchestra, conducted by Veronika Dudarova. I spent a year working in both Moscow and Minsk, alternating two weeks in one city and two in the other. While with the RSO, I became acquainted with bassoonist Viktor Chmatkov. His colleagues in Kiev introduced us to vacant principal positions with the Korean Symphony Orchestra in Seoul.
We came to Korea together in August, 1992. This was a very difficult time; I needed to leave my country for potential health risks but also because of the worsening economy, but I left my family behind and lived alone in Seoul in a small studio apartment. I found it difficult to cook for myself or to adjust to the Korean diet, and my two front teeth were also a worsening problem since I had suffered an accident in Minsk. In November of 1992, Mike Harcrow joined the horn section of the KSO as associate principal. We became great friends, but even with Viktor and Mike as companions, I was lonely and missing my family. I occupied my time trying to learn both Korean and English. Finally, after over a year in the KSO, I was able to bring my wife and two children, Tanya and Sergey, to Seoul in October of 1993.
ชาวอเมริกันในประเทศไทย
เรื่องราวการย้ายถิ่นฐานของผมนั้นไม่ได้เริ่มต้นแบบจงใจมากนัก ตอนที่ผมมาประเทศไทยเป็นครั้งแรก ผมเพิ่งจบปริญญาเอกและมีความรู้เเละประสบการณ์จากการเป็นผู้ช่วยสอน และสอนแทนอยู่พอควร ผมหาและสมัครงานที่ผมสามารถปักหลักได้ในช่วงเวลาประมาณนึง หลังจากที่ผมเห็นประกาศรับสมัครงานจากมหาวิทยาลัยมหิดลในประเทศไทย ผมก็เลยลองสมัครงานนี้ดู เหมือนกับว่าก็ไม่มีผลเสียอะไรที่จะลองสมัคร ผมได้ยินเกี่ยวกับมหิดลมาจากคนรู้จัก และจากการที่มหิดลเป็นเจ้าภาพจัดงาน International Trumpet Guild Conference แต่ผมแทบไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเมืองไทย จริงๆแล้วผมมั่นใจว่าผมไม่สามารถหาประเทศไทยบนแผนที่ได้ ถ้ามันไม่ได้เขียนกำกับไว้
หลังจากที่สมัครไป ในที่สุดทางมหาวิทยาลัยก็เสนองานให้ผม ความคิดแรกของผมคือ "ตายหล่ะ จะทำยังไงดี" ผมไม่เคยนึกภาพตัวเองใช้ชีวิตอยู่นอกอเมริกาเลย หลังจากที่ผมคิดและไตร่ตรองอย่างสับสนอยู่ประมาณสองถึงสามอาทิตย์ ผมก็ตัดสินใจที่จะรับงานนี้ มันยากจะเชื่อที่ต้องทิ้งของเกือบทุกอย่างไว้ในห้องใต้ดินของพ่อแม่ผม เอาแค่ของที่สามารถใส่ในกระเป๋าเดินทางสองใบได้มา มันใช้เวลาหกหรือเจ็ดเดือนในประเทศไทยที่ทำให้ผมรู้สึกเชื่อว่านี่คือทางเดินที่ถูกต้องของผมแล้ว
ความแตกต่างที่ผมค้นพบระหว่างประเทศไทยและอเมริกานั้นมีทั้งเรื่องที่เล็กน้อยละเอียดอ่อนและเรื่องที่เห็นได้อย่างชัดเจน ความเเตกต่างบางอย่างก็เป็นเรื่องผิวเผิน เช่น เด็กไทยต้องใส่ชุดนักเรียน และมีปีการศึกษาเริ่มในเดือนมิถุนายนและจบลงในเดือนกุมภาพันธ์ แต่หลักสูตรการสอนดนตรีที่นี่มีต้นแบบมาจากอเมริกา ผมจึงไม่ต้องปรับตัวมากในเรื่องนี้และความพิเศษของคณะเราคือการมี Young Artist Program ที่เป็นหลักสูตรเข้มข้นสำหรับมัธยมปลายเริ่มต้นจากมัธยมปีที่สี่ เด็กนักเรียนอาศัยอยู่ในหอของคณะดนตรี และศึกษากับอาจารย์ดนตรีในระดับมหาวิทยาลัย
ความแตกต่างอย่างหนึ่งระหว่างการสอนในอเมริกาและไทยคือการวางตัวของนักเรียน วัฒนธรรมของไทยนั้น นักเรียนถูกสอนมาให้เคารพอาจารย์ ในแบบที่แทบจะไม่มีเงื่อนไข นี่เป็นสิ่งที่แปลกใหม่สำหรับผม และก็เป็นเหตุผลหลักที่ทำให้การสอนในประเทศไทยนั้นมีความรื่นรมย์เป็นอย่างมาก สถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทยนับเป็นสถาบันที่มีเกียรติ เทียบกับในอเมริกาที่ถือว่าเป็นเรื่องปกติ ทำให้นักศึกษามหาวิทยาลัยในประเทศไทยนั้นมีความกระหายที่จะเรียนรู้มากกว่านักศึกษาอเมริกันบางส่วน
ในด้านกลับกัน ในบางสถานการณ์การถูกปลูกฝังในเรื่องของความเคารพมาอย่างลึกซึ้งของนักเรียนไทย ทำให้เด็กไม่ถูกส่งเสริมให้พัฒนาทักษะความคิดเชิงวิเคราะห์ แต่มักรอที่จะรับข้อมูลที่ถูกสอนและโอกาสในการถกหรือแสดงออกของตัวตนนั้นมีน้อย ที่มหิดลเราพยายามส่งเสริมนักเรียนให้มีส่วนร่วมกับอาจารย์และกับเพื่อนๆ จากประสบการณ์ของผม มันใช้เวลาระยะหนึ่งสำหรับนักเรียนบางส่วนที่จะรู้สึกกล้าที่จะเสนอการการตีความทางดนตรีด้วยตนเอง หรือแม้แต่เลือกโซโล่ที่พวกเขาอยากจะเล่น แต่อย่างไรก็ตาม ผมภูมิใจกับพัฒนาการของนักเรียนฮอร์นที่ผมได้สอนในเวลาแปดปีที่ผ่านมา วิศัยทัศน์และแรงผลักดันที่ยอดเยี่ยมและความสำเร็จมากมายของพวกเขามาจากการริเริ่มของพวกเขาเอง ในบางครั้งก็มากกว่าที่ผมจะสามารถบรรยายได้
หนึ่งในลักษณะของวัฒนธรรมไทยที่น่าชื่นชมและสำคัญที่สุด ซึ่งเป็นสิ่งหนึ่งที่ยากที่สุดสำหรับชาวตะวันตกที่ย้ายมาอยู่ต่างประเทศอย่างผมที่จะปรับตัว นั้นคือคำที่ใช้กันบ่อยที่สุดในภาษาไทยคือคำว่า "ไม่เป็นไร" มันไม่มีคำแปลที่ตรงตัวในภาษาอังกฤษ เพราะคำนี้มีความหมายแตกต่างกันไปในแต่ละรูปแบบประโยค แต่ความหมายหลักของมันคือ "Don't worry" (ไม่ต้องกังวล) หรือ "No problem" (ไม่มีปัญหา) หรือ "It's okay" (มันโอเค) คำสั้นๆคำนั้นสามารถนิยามวัฒนธรรมไทยได้อย่างดีเยี่ยม ซึ่งนั่นหมายถึงคนไทยให้ค่าความสำคัญกับการใช้ชีวิตที่สบาย ไม่เครียด แต่ในบางครั้งยังมีปัญหาอีกบางอย่างที่คุ้มค่าในการควรจริงจังเเละเครียดกับมัน เมื่อชาวตะวันตกเห็นถึงปัญหาสิ่งแรกที่เราทำนั้นมักจะเป็นการแก้ปัญหาให้เร็วและมีประสิทธิภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ และถ้าปัญหายังคงอยู่โดยปราศจากทางออกใดๆปฏิกิริยาของพวกเราก็จะเริ่มหงุดหงิด โมโห หรือเครียดในทางกลับกัน การตอบสนองของคนไทยคือ "ไม่เป็นไร" ซึ่งบ่อยครั้ง ชาวต่างชาติในไทยมักจะเกิดความเข้าใจผิดกับมุมมองของคำว่า ไม่เป็นไรนี้ว่าเป็นการไม่สนใจ ไม่ใส่ใจ ซึ่งเป็นการกระทำที่จะมีแต่เพิ่มความเครียดให้ตัวเอง แม้ว่าผมจะอยู่ในไทยมาถึงแปดปี ผมก็ยังคงต้องเตือนตัวเองว่าให้ใจเย็นๆและบางทีต้องปล่อยให้ปัญหาคลี่คลายด้วยตัวของมันเองเมื่อเวลาเหมาะสม
โอกาสและประโยชน์ที่ผมได้รับจากที่นี่นั้นมันน่าเหลือเชื่อ มันเป็นสิ่งที่น่าพอใจมากกับการอยู่ในที่ที่ดนตรีคลาสสิคเพิ่งเริ่มต้นและกำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆตัวอย่างเช่น ผมเล่นในวง Thailand Philharmonic Orchestra ที่อยู่ในช่วงของปีที่ 12 เท่านั้น แต่สามารถแสดงแบบเกือบจะเป็นตารางเต็มเวลาในหอแสดงดนตรีใหม่เอี่ยมพร้อม 2,000 ที่นั่งได้ วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล นั้นกำลังฉลองครบรอบปีที่สิบสองและฉลองการได้เป็นหลักสูตรดนตรีที่ใหญ่ที่สุดในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ห้อมล้อมด้วยอาคารห้าหลัง สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดคือ ทั้งวงออเคสตร้าและวิทยาลัยแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากศูนย์ ด้วยมือของผู้ชายเพียงคนเดียว คณบดีของผม ดร.สุกรี เจริญสุข ผู้มีวิสัยทัศน์ที่จะสร้างสังคมดนตรีระดับโลกในประเทศไทย นักเรียนที่ผมสอนนั้นล้วนแต่มีแรงบันดาลใจ และความทะเยอทะยานอันโดดเด่นที่จะพาประเทศไทยไปสู่ดนตรีคลาสสิคระดับสากล และพวกเขาก็ได้ทำมันแล้ว วงดนตรีฮอร์น Horn pure และ Horn Corner เมื่อเร็วๆนี้ได้เดินทางไปแข่งและแสดงในหลายประเทศทั่วโลก จำนวนของนักฮอร์นและนักดนตรีที่มีชื่อเสียงระดับแนวหน้าที่ผมได้มีโอกาสได้พบปะและร่วมงานด้วยนั้นมันน่าเหลือเชื่อ (ผมว่าจะบอกชื่อ แต่ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหน)
ชีวิตของการย้ายถิ่นฐานมาที่ประเทศไทยนั่นเป็นความท้าทาย และผมจะบอกว่ามันไม่ใช่สำหรับทุกคนแน่นอน อย่างไรก็ตาม สำหรับผมแล้วมันคือการเปลี่ยนผันของโชคชะตาอย่างบังเอิญที่ผมมาจบลงที่นี่ และผมก็รู้สึกโชคดีและซาบซึ้งกับโอกาสที่ได้มาอยู่ที่นี่เช่นเดียวกัน
Translation: Tanakrit Limrattanasaran and Jakpanee Sothornnopabutr
