(compiled and edited by Mike Harcrow)

Alexander: I grew up in a musical home in Belarus where, most evenings, the sounds of balalaika and bayan accompanied the singing of Russian folk songs. While I began horn very late, at age 17, I graduated from Gomel College (a music vocational high school), and I earned degrees from both the Minsk and St. Petersburg Conservatories. Among my teachers was Vitali Bujanovski. The video here is a recording I made for soviet television of Caccini’s Ave Maria, and you can hear that it is in the soviet style you might associate with Prof. Bujanovski.

In 1986 after the nuclear power plant disaster at Chernobyl, I determined somehow to leave Belrus to protect my family. I had been working as solo horn of the Minsk Bolshoi Opera Theatre, but I eventually accepted a position in Moscow with the Russian Symphony Orchestra, conducted by Veronika Dudarova. I spent a year working in both Moscow and Minsk, alternating two weeks in one city and two in the other. While with the RSO, I became acquainted with bassoonist Viktor Chmatkov. His colleagues in Kiev introduced us to vacant principal positions with the Korean Symphony Orchestra in Seoul.

We came to Korea together in August, 1992. This was a very difficult time; I needed to leave my country for potential health risks but also because of the worsening economy, but I left my family behind and lived alone in Seoul in a small studio apartment. I found it difficult to cook for myself or to adjust to the Korean diet, and my two front teeth were also a worsening problem since I had suffered an accident in Minsk. In November of 1992, Mike Harcrow joined the horn section of the KSO as associate principal. We became great friends, but even with Viktor and Mike as companions, I was lonely and missing my family. I occupied my time trying to learn both Korean and English. Finally, after over a year in the KSO, I was able to bring my wife and two children, Tanya and Sergey, to Seoul in October of 1993.

เรื่องราวการย้ายถิ่นฐานของผมนั้นไม่ได้เริ่มต้นแบบจงใจมากนัก ตอนที่ผมมาประเทศไทยเป็นครั้งแรก ผมเพิ่งจบปริญญาเอกและมีความรู้เเละประสบการณ์จากการเป็นผู้ช่วยสอน และสอนแทนอยู่พอควร ผมหาและสมัครงานที่ผมสามารถปักหลักได้ในช่วงเวลาประมาณนึง หลังจากที่ผมเห็นประกาศรับสมัครงานจากมหาวิทยาลัยมหิดลในประเทศไทย ผมก็เลยลองสมัครงานนี้ดู เหมือนกับว่าก็ไม่มีผลเสียอะไรที่จะลองสมัคร ผมได้ยินเกี่ยวกับมหิดลมาจากคนรู้จัก และจากการที่มหิดลเป็นเจ้าภาพจัดงาน International Trumpet Guild Conference แต่ผมแทบไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเมืองไทย จริงๆแล้วผมมั่นใจว่าผมไม่สามารถหาประเทศไทยบนแผนที่ได้ ถ้ามันไม่ได้เขียนกำกับไว้

หลังจากที่สมัครไป ในที่สุดทางมหาวิทยาลัยก็เสนองานให้ผม ความคิดแรกของผมคือ "ตายหล่ะ จะทำยังไงดี"  ผมไม่เคยนึกภาพตัวเองใช้ชีวิตอยู่นอกอเมริกาเลย หลังจากที่ผมคิดและไตร่ตรองอย่างสับสนอยู่ประมาณสองถึงสามอาทิตย์ ผมก็ตัดสินใจที่จะรับงานนี้ มันยากจะเชื่อที่ต้องทิ้งของเกือบทุกอย่างไว้ในห้องใต้ดินของพ่อแม่ผม เอาแค่ของที่สามารถใส่ในกระเป๋าเดินทางสองใบได้มา มันใช้เวลาหกหรือเจ็ดเดือนในประเทศไทยที่ทำให้ผมรู้สึกเชื่อว่านี่คือทางเดินที่ถูกต้องของผมแล้ว

ความแตกต่างที่ผมค้นพบระหว่างประเทศไทยและอเมริกานั้นมีทั้งเรื่องที่เล็กน้อยละเอียดอ่อนและเรื่องที่เห็นได้อย่างชัดเจน ความเเตกต่างบางอย่างก็เป็นเรื่องผิวเผิน เช่น เด็กไทยต้องใส่ชุดนักเรียน และมีปีการศึกษาเริ่มในเดือนมิถุนายนและจบลงในเดือนกุมภาพันธ์ แต่หลักสูตรการสอนดนตรีที่นี่มีต้นแบบมาจากอเมริกา ผมจึงไม่ต้องปรับตัวมากในเรื่องนี้และความพิเศษของคณะเราคือการมี Young Artist Program ที่เป็นหลักสูตรเข้มข้นสำหรับมัธยมปลายเริ่มต้นจากมัธยมปีที่สี่ เด็กนักเรียนอาศัยอยู่ในหอของคณะดนตรี และศึกษากับอาจารย์ดนตรีในระดับมหาวิทยาลัย

ความแตกต่างอย่างหนึ่งระหว่างการสอนในอเมริกาและไทยคือการวางตัวของนักเรียน วัฒนธรรมของไทยนั้น นักเรียนถูกสอนมาให้เคารพอาจารย์ ในแบบที่แทบจะไม่มีเงื่อนไข นี่เป็นสิ่งที่แปลกใหม่สำหรับผม และก็เป็นเหตุผลหลักที่ทำให้การสอนในประเทศไทยนั้นมีความรื่นรมย์เป็นอย่างมาก สถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทยนับเป็นสถาบันที่มีเกียรติ เทียบกับในอเมริกาที่ถือว่าเป็นเรื่องปกติ ทำให้นักศึกษามหาวิทยาลัยในประเทศไทยนั้นมีความกระหายที่จะเรียนรู้มากกว่านักศึกษาอเมริกันบางส่วน

ในด้านกลับกัน ในบางสถานการณ์การถูกปลูกฝังในเรื่องของความเคารพมาอย่างลึกซึ้งของนักเรียนไทย ทำให้เด็กไม่ถูกส่งเสริมให้พัฒนาทักษะความคิดเชิงวิเคราะห์ แต่มักรอที่จะรับข้อมูลที่ถูกสอนและโอกาสในการถกหรือแสดงออกของตัวตนนั้นมีน้อย ที่มหิดลเราพยายามส่งเสริมนักเรียนให้มีส่วนร่วมกับอาจารย์และกับเพื่อนๆ จากประสบการณ์ของผม มันใช้เวลาระยะหนึ่งสำหรับนักเรียนบางส่วนที่จะรู้สึกกล้าที่จะเสนอการการตีความทางดนตรีด้วยตนเอง หรือแม้แต่เลือกโซโล่ที่พวกเขาอยากจะเล่น แต่อย่างไรก็ตาม ผมภูมิใจกับพัฒนาการของนักเรียนฮอร์นที่ผมได้สอนในเวลาแปดปีที่ผ่านมา วิศัยทัศน์และแรงผลักดันที่ยอดเยี่ยมและความสำเร็จมากมายของพวกเขามาจากการริเริ่มของพวกเขาเอง ในบางครั้งก็มากกว่าที่ผมจะสามารถบรรยายได้

หนึ่งในลักษณะของวัฒนธรรมไทยที่น่าชื่นชมและสำคัญที่สุด ซึ่งเป็นสิ่งหนึ่งที่ยากที่สุดสำหรับชาวตะวันตกที่ย้ายมาอยู่ต่างประเทศอย่างผมที่จะปรับตัว นั้นคือคำที่ใช้กันบ่อยที่สุดในภาษาไทยคือคำว่า "ไม่เป็นไร" มันไม่มีคำแปลที่ตรงตัวในภาษาอังกฤษ เพราะคำนี้มีความหมายแตกต่างกันไปในแต่ละรูปแบบประโยค แต่ความหมายหลักของมันคือ "Don't worry" (ไม่ต้องกังวล) หรือ "No problem" (ไม่มีปัญหา) หรือ "It's okay" (มันโอเค) คำสั้นๆคำนั้นสามารถนิยามวัฒนธรรมไทยได้อย่างดีเยี่ยม ซึ่งนั่นหมายถึงคนไทยให้ค่าความสำคัญกับการใช้ชีวิตที่สบาย ไม่เครียด แต่ในบางครั้งยังมีปัญหาอีกบางอย่างที่คุ้มค่าในการควรจริงจังเเละเครียดกับมัน เมื่อชาวตะวันตกเห็นถึงปัญหาสิ่งแรกที่เราทำนั้นมักจะเป็นการแก้ปัญหาให้เร็วและมีประสิทธิภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ และถ้าปัญหายังคงอยู่โดยปราศจากทางออกใดๆปฏิกิริยาของพวกเราก็จะเริ่มหงุดหงิด โมโห หรือเครียดในทางกลับกัน การตอบสนองของคนไทยคือ "ไม่เป็นไร" ซึ่งบ่อยครั้ง ชาวต่างชาติในไทยมักจะเกิดความเข้าใจผิดกับมุมมองของคำว่า ไม่เป็นไรนี้ว่าเป็นการไม่สนใจ ไม่ใส่ใจ ซึ่งเป็นการกระทำที่จะมีแต่เพิ่มความเครียดให้ตัวเอง แม้ว่าผมจะอยู่ในไทยมาถึงแปดปี ผมก็ยังคงต้องเตือนตัวเองว่าให้ใจเย็นๆและบางทีต้องปล่อยให้ปัญหาคลี่คลายด้วยตัวของมันเองเมื่อเวลาเหมาะสม

โอกาสและประโยชน์ที่ผมได้รับจากที่นี่นั้นมันน่าเหลือเชื่อ มันเป็นสิ่งที่น่าพอใจมากกับการอยู่ในที่ที่ดนตรีคลาสสิคเพิ่งเริ่มต้นและกำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆตัวอย่างเช่น ผมเล่นในวง Thailand Philharmonic Orchestra ที่อยู่ในช่วงของปีที่ 12 เท่านั้น แต่สามารถแสดงแบบเกือบจะเป็นตารางเต็มเวลาในหอแสดงดนตรีใหม่เอี่ยมพร้อม 2,000 ที่นั่งได้ วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล นั้นกำลังฉลองครบรอบปีที่สิบสองและฉลองการได้เป็นหลักสูตรดนตรีที่ใหญ่ที่สุดในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ห้อมล้อมด้วยอาคารห้าหลัง สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดคือ ทั้งวงออเคสตร้าและวิทยาลัยแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากศูนย์ ด้วยมือของผู้ชายเพียงคนเดียว คณบดีของผม ดร.สุกรี เจริญสุข ผู้มีวิสัยทัศน์ที่จะสร้างสังคมดนตรีระดับโลกในประเทศไทย นักเรียนที่ผมสอนนั้นล้วนแต่มีแรงบันดาลใจ และความทะเยอทะยานอันโดดเด่นที่จะพาประเทศไทยไปสู่ดนตรีคลาสสิคระดับสากล และพวกเขาก็ได้ทำมันแล้ว วงดนตรีฮอร์น Horn pure และ  Horn Corner เมื่อเร็วๆนี้ได้เดินทางไปแข่งและแสดงในหลายประเทศทั่วโลก จำนวนของนักฮอร์นและนักดนตรีที่มีชื่อเสียงระดับแนวหน้าที่ผมได้มีโอกาสได้พบปะและร่วมงานด้วยนั้นมันน่าเหลือเชื่อ (ผมว่าจะบอกชื่อ แต่ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหน)

ชีวิตของการย้ายถิ่นฐานมาที่ประเทศไทยนั่นเป็นความท้าทาย และผมจะบอกว่ามันไม่ใช่สำหรับทุกคนแน่นอน อย่างไรก็ตาม สำหรับผมแล้วมันคือการเปลี่ยนผันของโชคชะตาอย่างบังเอิญที่ผมมาจบลงที่นี่ และผมก็รู้สึกโชคดีและซาบซึ้งกับโอกาสที่ได้มาอยู่ที่นี่เช่นเดียวกัน

Translation: Tanakrit Limrattanasaran and Jakpanee Sothornnopabutr

I can consider my life as a music teacher in Brasil as beginning in July of 1968, when I was contracted by Maestro Isaac Karabtchevsky as 1st Horn of the OSB (Orquestra Sinfônica Brasileira), as there was a clause in my contract which required me to teach horn. This is how I began an expansive pedagogical life and a profound relationship with the world of “trompistas” in this gigantic country. At that time, the general level of horn playing was not very high, the instrument was considered easy to fail on, and composers of the time avoided writing significant parts for the horn in their pieces. This was not without good reason - trumpet players who were not good enough were moved to horn, but played the in same manner that they had played the trumpet. The foreigners who arrived after World War II (Italians and Germans complicit of involvement with the oppressive regimes) tried playing horn because it was the instrument that was needed most, even though they had no knowledge or studies on the instrument. The exceptions were rare. The study of the horn had no rigidity or planned structure. I tried convincing aspiring youths to study in an organized way, every day, and with a big emphasis on scales and arpeggios. After some time the more dedicated students started to stand out, making for rapid acceptance by the others. Since I was invited to all of the music festivals all over the country, the method spread, and the number of horn players grew with impressive speed as well as the level of playing. A big help were the presentations of duos, trios, quartets, sextets (and more) that we performed at the university and in music festivals. Whenever possible we try to organize master classes with big names of the horn world -Hermann Baumann, Phillip Meyers, Barry Tuckwell, Vladimira Klanska, Radovan Vladkovic, etc. The number of horn students was probably never as high in Brazil as it is now. Today, the most dedicated and hardest working players have an elevated presence as professors in universities, and as professionals in the symphony orchestras. Unfortunately we are facing a political-economical situation in Brazil that is frighteningly moving forward with the liquidation of cultural and artistic values, with the cruel deaths of various traditional groups. Orquestra Sinfônica Brasileira, a group that has existed for 77 years is closing its doors. In Sao Paulo two groups have been dissolved, and various other Brazilian states have gone through the same problems.

Zdenek Svab received his musical training at the Prague Conservatory of Music (Czech Republic) and his master’s degree in Brazilian Music from the Universidade Federal do Estado do Rio de Janeiro (UNIRIO). He played first horn in the Opera Split (Yugoslavia) and also taught in the local Music school. Active in Brazil as a soloist, professor, and conductor, he was a founding member of the “Sexteto do Rio”, “Ars Musica”, Ensemble do Rio”, “Camerata Amadeus, and “Metal-Transformacao”.  He served as first horn in the Orquestra Sinfonica Nacional da UFF until 1995. Currently he is professor and conductor responsible for the Youth Symphony Orchestra EMVL (Villa Lobos School of Music), and teaches brass instruments, as well as conducting the Orquestra Sinfonica da Casa da Musica in the Faculdade da Licenciatura em Musica of the Candido Mendes University in Nova Friburgo.

English Translation: Rebecca Holsinger

 English version

Posso considerar a minha vida de professor e músico no Brasil a partir de julho 1968, quando fui contratado pelo Maestro Isaac Karabtchevsky como 1º. Trompista (cornista) da OSB (Orquestra Sinfônica Brasileira) Uma clausula do contrato exigia ensino de instrumento. Assim que começou a larga vida pedagógica e profunda convivência com mundo de “trompistas” nesta gigante terra. Na época não erra muito simpática a classe das trompas. Instrumento considerado facilmente falho. Evitava se de fazer uma presença significativa nas peças dos compositores da época. Tinha realmente motivos. Os trompetistas que não poderiam ser aproveitados, passaram tocar a trompa, mas do mesmo jeito como tocavam os trompetes. Os estrangeiros que vieram depois da  II guerra  (italianos e alemãs comprometidos  de envolvimento com os regimes opressores) se aventuraram de tocar a trompa, porque era instrumento que mais precisava, mesmo não tendo conhecimento e nunca estudaram o instrumento. As exceções erram raras. O estudo de instrumento não tinha uma rigidez e estrutura planejada. Tentei convencer os jovens aspirantes de assumir estudo programado, diário e com grande importância para escadas e arpejos. Depois de algum tempo os mais dedicados começaram a se destacar o que deu uma rápida aceitação pelos outros. Como que fui convidado para todos os festivais de música pelo todo país, método se espalhou e classe dos trompistas cresceu com uma velocidade impressionante e nível também.